Pink or Blue, that’s the question

 

“Echt heel raar dat jullie het geslacht van de baby niet willen weten. Nu weten jullie niet welke kleur de babykamer moet worden. Die moet je na de geboorte dus weer helemaal oververven als je pech hebt…”

Ik was over de helft van mijn zwangerschap toen een buurman deze wijze woorden uitsprak. Eerder in het gesprek had hij ons al trots gewezen op de mogelijkheid van een echo. Of we wel wisten dat je dan het geslacht kunt zien? Overduidelijk trots dat hij ons zo goed geadviseerd had, verwachtte hij van onze kant waarschijnlijk een: ‘óh, echt waar? Wat een uitvinding!’

Het ongeloof droop nog net niet van zijn gezicht af toen we aangaven bewust onwetend te zijn. Buurman herpakte zich en sprak de (inmiddels beruchte) woorden waar deze blog mee opende. Je vraagt je op zo’n moment af of je de discussie eigenlijk wel aan moet gaan. Toch deed ik een poging en legde buurman uit dat wij een prachtige kleur groen hadden gekozen voor de kamer. Buurman haalde zijn schouders op: “het lijkt me een hoop werk om alles nogmaals te moeten verven straks.” Zucht…

HIP MODEWOORD
Genderneutraal.
Eén van de meest gebruikte woorden van de afgelopen paar jaar. ‘Ach, gebruik jij dat woord ook al’, hoor ik regelmatig. Ja, ik gebruik dat woord. Maar met als simpele reden dat het nu eenmaal is wie ik ben. Ik krijg uitslag van opmerkingen als ‘we willen het geslacht graag weten, dan weten we wat voor kleur de babykamer moet worden’. (No offense). En het gaat een beetje jeuken als iemand het zoveelste roze item mijn huis in sleept (want tsja, het is toch een meisje?). En niet omdat ik dat heel stom vind van die mensen. Maar omdat het zo ‘normaal’ is. Dat er meisjes- en jongenskleuren bestaan. Dat roze voor meisjes is en blauw voor jongens.

GO WITH THE FLOW
Maak het jezelf en je kind niet zo moeilijk. Een zin die werd uitgesproken tijdens een discussie over genderneutraliteit. De persoon in kwestie, zelf papa en inmiddels ook opa, was het in de basis met me eens. “Maar”, zo zei hij, “je maakt het jezelf zo moeilijk. Alle kindjes in de klas zullen straks ook vinden dat roze voor meisjes is en blauw voor jongens. Je kunt je kind wel eigenwijs de ‘verkeerde’ kleur drinkbeker meegeven, maar wat bereik je ermee? Dat het niet in de klas past? Buiten de groep valt?” Stof om over na te denken, absoluut. Maar eigenlijk zeggen we dan dus: doe maar wat iedereen normaal vindt, dan val je niet op en ben je precies zoals de rest. (En verandert er nooit wat).

joshuam-eckstein-via-unsplash.jpg

TOO MUCH
Je kunt het ook overdrijven. Dus dat deed ik. Mijn eerste speurtocht? Genderneutrale muisjes. Conclusie: niet te krijgen. Ja, wel in gestampte versie. Maar die vind ik zo zielig… Alleen voor koninklijke baby’s wordt een speciaal kleurtje muisjes gemaakt (oranje dus). Vriendlief greep in en stond erop dat we gewoon ‘normaal’ zouden doen. Genderspecifieke muisjes dus. Ondertussen verzamelde ik een stoere babygarderobe bij elkaar. Zwart, grijs, donkerblauw. Stoere kleding, bandshirts en andere ‘jongensdingen’. ‘Wat als je een meisje krijgt?’, een vraag die vaak voorbij kwam. “Ja, wat dan?”, was mijn vaste antwoord. Gretig nam ik de tassen ‘jongenskleding’ aan van vriendinnen. Te leuk allemaal. En oh, wat was ik blij dat we het geslacht niet wisten. Dan werden we tenminste niet overladen met babyroze of babyblauwe zooi.

PASTELHEL
It’s a girl!
Ja hoor, daar was ze dan. Een meisje. Het duurde zo’n 24 uur en voilà de huiskamer was een roze babypaleis. Maakte niet uit, zelf was ik vastberaden alle pasteltinten en ‘meisjeskleuren’ zoveel mogelijk buiten de deur te houden. En dus verscheen onze kleine dame iedere dag weer in een neutrale, meestal vrij donkere, outfit. En het stond haar voor geen meter. Want hoe graag ik ook al dat zoets op afstand wilde houden, mijn dochter ziet er fantastisch uit in pastel. En in roze… Zo kwam het dat ik enkele dagen later op de website van een bekende Nederlandse keten een aantal liefelijk gekleurde kleertjes bestelde. Mond van vriendlief viel open… (ik weet zeker dat hij achter mijn rug een klein overwinningsdansje maakte).

Amy Shamblen via Unsplash
HET DOEL VOORBIJ
Een kleur is voor iedereen. Het drong wat laat tot me door, maar door het obsessieve verbannen van ‘meisjeskleuren’ ging ik aan mijn eigen doel voorbij. Het gaat niet om de kleur. Het gaat erom dat alles kan, voor iedereen. Dus ook roze voor een meisje. En dat wil ik meegeven aan mijn kind; dat alles kan. Dat kleuren of activiteiten niet gebonden zijn aan een geslacht. Dat brandweermannen ook brandweervrouwen kunnen zijn, en dat de buurjongen zomaar eens balletdanser zou kunnen worden. Dat zij naar school kan op die toffe legergroene fiets, net als haar beste vriendje. Eigenlijk wil ik nog wel een stapje verder dan dat. Ik wil niet dat ze leert dat het KAN, maar dat het voor haar de normaalste zaak van de wereld is. Een nobel streven, i know. Maar hé, one can try.

Afbeelding van Pattadis Walarputa via pixabay

 

Een paar dagen na de geboorte van onze dochter lopen we tegen de bewuste buurman op. Hij werpt een blik in de wagen en zegt: “leuk hoor, toch een jongen!” Vriendje en ik kijken elkaar wat verbaasd aan, buurman rijdt immers twee keer per dag langs de ‘Hoera, een meisje’-slinger die ons raam siert. Daarnaast verraadt (naast de voornaam) de doopnaam Johanna ook een hoop. Toch leg ik nog maar even uit dat het toch echt een meisje is. “Heb je ons kaartje niet ontvangen?”, vraag ik hem (tegen beter weten in). “Jazeker, maar jullie stuurden een grijsgroene kaart toch? Dat is dan voor een jongen.” Zucht. Adem in, adem uit. It’s gonna be a bumpy ride…

pic.-by-tres-content-1.jpg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s