BlogAngst

 

“Wat is jullie droombaan?”, vraagt vriendin L. als opening van een gezamenlijk etentje. Het blijft even stil, maar als zij de eerste van ons vieren aankijkt begint deze enthousiast te vertellen. Het klinkt allemaal goed. Vriendje 2 is aan de beurt en vertelt dat hij op dit moment zijn droombaan heeft. Het verbaast me dat 1 & 2 zo snel en makkelijk een antwoord op deze, toch wat zware, vraag hebben. Ik hoor mijn hersenen bijna kraken… Ik ben straks toch echt aan de beurt en mijn “tsja, ik vind zoveel leuk” klinkt me niet zo heel ambitieus in de oren.

Gelukkig zijn vriendje 1 & 2 lang van stof en krijg ik de kans de vraag wat te laten bezinken. Als vervolgens vriendin L. de vraag teruggeworpen krijgt, voel ik me stiekem opgelucht. De borden zijn bijna leeg, wellicht val ik net buiten het vragenuurtje…

De opluchting wordt groter als vriendje 1 & 2 samen de tafel beginnen af te ruimen. Ik heb de tijd om voor een volgend etentje een topverhaal te bedenken!

“En jij? Wat is jouw droombaan?” Ietwat overrompeld kijk ik naar de andere kant van de tafel waar deze vraag zojuist uit de mond van vriendin L. is ontsnapt. De dans dus niet ontsprongen…

Terwijl ik in mijn hoofd nog even moet schakelen hoor ik mezelf met volle overtuiging antwoorden: “schrijven voor de Lonely Planet”. Waar kwam dat vandaan? Dit was nog niet bewust tot mij doorgedrongen… Maar terwijl ik verder praat besef ik me dat dat wel zo’n beetje is wat ik wil. Reisverhalen schrijven voor een mooi reisblad. En eigenlijk is dit antwoord zo logisch als het maar kan zijn. Mijn passie voor reizen, cultuur, religie en schrijven komt terug in deze, zojuist benoemde, (droom)baan.

‘Of’ en ‘wat’ ik momenteel dan al schrijf is natuurlijk een logische vervolgvraag. Mijn antwoord hierop is minder logisch: “Uh, nou, ja, uh… eigenlijk schrijf ik nog niet zoveel”. Met niet zoveel bedoel ik hier voornamelijk: er is niet zoveel dat een ander van me kan lezen. “Waarom start je geen blog?”, vraagt vriendin L. Mijn antwoord daarop irriteert mijzelf wellicht nog wel het meeste: “wat nou als ik een blog start en ik krijg kritiek?”.

Terwijl ik dit laatste hardop zeg, besef ik me dat dit precies is wat me tegenhoudt. Als je niets durft, kom je nergens. Als je niet tegen kritiek kunt, kom je niet verder…

Een dag later is het besluit genomen. Blogideeën liggen klaar en zowel een ‘gewone’ als een speciale reisblog zijn aangemaakt. De ideeën borrelen sneller op dan ik gedacht had en een aantal reisblogs staan in ‘no time’ online. Vriendin L. sms ik dat ik de stap genomen heb.

De link naar de blogs stuur ik mondjesmaat door naar familie en vrienden. Een grote Facebook-aankondiging is me nog even een stap te ver. Maar ik voel me hier goed bij, ik vind dit leuk! Wellicht dat in tijden van twijfel maar eens vaker een etentje met vriendin L. gepland moet worden..

Blog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s